Choroby

Artykuły

Starszy a lepszy - w początkowym leczeniu napadów nieświadomości u dzieci


Starszy a lepszy - w początkowym leczeniu napadów nieświadomości u dzieci Opublikowane w marcu 2010 w prestiżowym piśmie New England Journal of Medicine pierwsze prawidłowo zaprojektowane badanie porównawcze terapii stosowanych w leczeniu dziecięcej postaci padaczki z napadami nieświadomości, dostarcza zaskakujących wyników.

Padaczka z napadami nieświadomości jest najczęstszą formą padaczki u małych dzieci - polega czasem wyłącznie na krótkiej utracie świadomości, która może być mylona z zamyślaniem się lub zagapieniem dziecka.
W badaniu wzięło udział 453 dzieci, obserwowanych w 32 amerykańskich ośrodkach leczenia padaczki. Typowym leczeniem w tych postaciach padaczki są trzy terapie oparte na ethosuximidzie lub kwasie walproinowym lub lamotryginie .

Do tej pory nie przeprowadzono badania, które oceniłoby wedle wymaganych obecnie zasad dobrego badania naukowego (GMP, GCP) skuteczność i tolerancję tych trzech sposobów leczenia.

“Mimo, że padaczka dziecięca z napadami nieświadomości jest uważana za łagodną i przemijającą postać, wiele chorych dzieci wykazuje jednak zaburzenia poznawcze w okresie choroby, a w dalszym rozwoju doświadcza problemów natury psychologicznej i socjologicznej. Wyniki tego badania pomogą lekarzom i rodzicom dokonywać lepszych wyborów terapeutycznych” – podkreśla doktor Deborah Hirtz, M.D., współautor badania.

Badanie wykazało, że ethosuximid – jeden z najstarszych leków przeciwpadaczkowych - posiada najlepszy współczynnik terapeutyczny, biorący pod uwagę z jednej strony skuteczność w redukcji napadów nieświadomości, a z drugiej tolerancje leczenia. Ocena ta przeprowadzona została dla okresu pierwszych 16-20 tygodni leczenia. (W Polsce lekami zawierającymi ethosuximid są np. Pentinimid firmy Gerot, Suxinutin firmy Parke-Davis, Ronton – ICN Polfa Rzeszów – przyp. red.)

Badacze podkreślają, ze chociaż wyniki wskazują, że ethosuximid wydaje się być najlepszym wyborem do początkowej monoterapii, to jednak 50% dzieci jest oporna na leczenie, a w przyszłości ma większe ryzyko wystąpienia napadów kloniczno-tonicznych.

„Badanie odpowiada na parę starych pytań, ale stawia też nowe znaki zapytania – wyjaśnia profesor Glauser z University of Cincinnati College of Medicine. – Chcielibyśmy wiedzieć dlaczego niektórzy pacjenci różnie reagują na różne leki i czy leki najskuteczniejsze w terapii początkowej, są równie skuteczne w okresie późniejszego leczenia przewlekłego” .

Na podst. „ Ethosuximide in Childhood Absence Epilepsy — Older and Better” Eileen P.G. Vining, M.D. NEJM Volume 362:843-845, March 4, 2010, Number 9