Choroby

Artykuły

Bóle okolicy lędźwiowej częste u dzieci z niskim wzrostem


Bóle okolicy lędźwiowej częste u dzieci z niskim wzrostem

Bóle okolicy lędźwiowej są częste u dzieci i młodzieży, a ich podłoże wydaje się być równie zależne od czynników psychologicznych, jak mechanicznych.
40-85% osiemnastolatków potwierdza występowanie bólów okolicy lędźwiowej, podobnie jak 20-25% dzieci w wieku szkolnym, w tym 14% skarży się na dolegliwości przewlekłe trwające od 4 lat.

W październikowym numerze pisma Arthritis & Rheumatism 2009 opublikowano artykuł omawiający 5 czynników ryzyka bólu odcinka lędźwiowego u dzieci. Dzieci bez żadnego z 5 czynników ryzyka, mają mniej niż 5% szans, że dotknie ich ta dolegliwość; podczas gdy posiadające obecne 4 czynniki mają około 80% ryzyko przewlekłego bólu w okolicy lędźwiowej.

W badaniu przepytano 1496 dzieci w wieku szkolnym (11-14 lat), używając kwestionariusza z pytaniami dotyczącymi stylu życia, sportów, zachowań, stanu zdrowia i psychiki. Dzieci badano także pod kątem wzrostu, wagi ciała, sprawności fizycznej oraz schorzeń przewlekłych. 330 z 1496 badanych dzieci potwierdziło bóle okolicy lędźwiowej trwające przynajmniej jeden dzień w ciągu 1 miesiąca. Po roku i po 4 latach przepytano dzieci powtórnie i okazało się, że po 4 latach 14% z nich potwierdziło nadal trwające bóle kręgosłupa lędźwiowego, a zatem ból przewlekły tej okolicy. Poprzez analizę odpowiedzi na pytania z kwestionariusza i opisy badań, wyodrębniono 5 niezależnych czynników ryzyka przetrwałego bólu kręgosłupa lędźwiowego u dzieci w wieku szkolnym:

  • Niski wzrost
  • Problemy z rówieśnikami
  • Wcześniejsze bóle mięśniowo-kostne „całego ciała”
  • Długo trwające epizody bólów kręgosłupa
  • Ból kręgosłupa z promieniowaniem do nóg
A zatem, co ciekawe, występowanie bólów okolicy lędźwiowej nie wiązało się statystycznie z masą ciała, sprawnością fizyczną, ani godzinami spędzonymi przed komputerem. Dzieci z bólami lędźwiowego kręgosłupa mają większe prawdopodobieństwo podobnego problemu w wieku dorosłym. Także dlatego warto już zawczasu wyodrębniać dzieci z grupy ryzyka i poddawać je odpowiedniemu leczeniu i profilaktyce wtórnej.

Na podst. Arthr Care Res (Arthr Rheum). 2009;61:1359–1366