Choroby

Artykuły

Bez dymka w szpitalu psychiatrycznym


Bez dymka w szpitalu psychiatrycznym

Nałogowy nikotynizm jest częstszy wśród osób z zaburzeniami psychicznymi niż w populacji ogólnej. Dotyczy to szczególnie osób ciężko chorych psychicznie przebywających w oddziałach szpitalnych. Przeczytaj Nałogowy nikotynizm wśród chorych na schizofrenię

Zarówno wśród pacjentów, jak i personelu medycznego istnieje pogląd, iż wprowadzenie zakazu palenia w ośrodkach opieki psychiatrycznej może spowodować pogorszenie stanu psychicznego chorych i zwiększyć ryzyko aktów agresji z ich strony. Pracownicy tego typu ośrodków są także w dużej części palaczami i często sprzeciwiają się wprowadzeniu tego typu zakazów z przyczyn osobistych.
Niedawno opublikowano wyniki brytyjskiego badania, które oceniało wpływ wprowadzenia całkowitego zakazu palenia na zachowania pacjentów i personelu w szpitalu psychiatrycznym w Rampton. Szpital ten jest jednostką o wysokim stopniu zabezpieczenia , co oznacza między innymi, że z powodu surowych zasad bezpieczeństwa pacjenci z Rampton nie mają możliwości wyjścia na zewnątrz budynku, aby zapalić. Rampton Hospital jest ośrodkiem przeznaczonym dla pacjentów z ciężkimi i złożonymi zaburzeniami psychicznymi i z długimi okresami pobytu. Wielu z nich popełniło poważne przestępstwa.
W grupie 298 pacjentów aż 72,8% okazało się palaczami, a 23% w grupie 1038 osób personelu medycznego.

Na 3 miesiące przed tym zanim wprowadzono zakaz palenia, pacjenci zostali poinformowani o planach wprowadzenia zakazu w odniesieniu do wszystkich osób w szpitalu, a zatem pacjentów, personelu oraz osób odwiedzających. Przed ustanowieniem zakazu 22.9% pacjentów oraz 50.9% osób z personelu popierało jego wprowadzenie (po zakazaniu palenia odsetek pacjentów zadowolonych z wprowadzenia zakazu wzrósł do 25.2% , wśród personelu do 60.3%).
W okresie 3 miesięcy przed wprowadzeniem zakazu przeprowadzono szkolenia i akcje informacyjne zarówno dla personelu, jak i pacjentów. Chorym oferowano indywidualne wsparcie pielęgniarskie oraz nikotynową terapię zastępczą, z której skorzystało 149, a po wprowadzeniu zakazu jeszcze 18 pacjentów.
Większość chorych była proszona o dobrowolne oddanie wyrobów tytoniowych, a przy wprowadzeniu zakazu nie przeszukiwano dobytku prywatnego pacjentów. W weekend, podczas którego wprowadzono zakaz, dyżurowała cała obsada personelu medycznego, organizowano zajęcia dodatkowe, których celem było odwrócenie uwagi pacjentów od palenia.

W subiektywnym odbiorze chorych - przed wprowadzeniem zakazu 53,1% pacjentów było przekonanych, że zakaz palenia wpłynie niekorzystnie na ich zdrowie psychiczne, a 26.9% twierdziło, że także na zdrowie fizyczne. 7 miesięcy po wprowadzeniu zakazu palenia przekonania te nadal utrzymywało odpowiednio 39,1% oraz 25,2%. Podobnie 55.2% personelu pielęgniarskiego przed wprowadzeniem zakazu było przekonanych, że wzrośnie agresja chorych. Po wprowadzeniu zakazu tylko 14,9% osób z personelu medycznego uczestniczących w badaniu nadal wyrażało to przekonanie.

Zakaz palenia wprowadzono w Rampton w grudniu 2006, pierwszych podsumowań dokonano w czerwcu 2007. Obiektywne dane zebrane z kwestionariuszy i kart chorych z tego okresu, wykazały, że samopoczucie chorych, ich stan fizyczny i ilość przyjmowanych leków psychotropowych nie zmieniły się. Zakaz palenia nie wpłynął także na liczbę niekorzystnych zajść, takich jak groźby oraz podjęte zachowania autoagresywne, zniewagi, agresja słowna, wypowiadane groźby, próby oraz dokonane akty agresji, niszczenie przedmiotów, ani na liczbę zastosowanych izolacji chorych. Odnotowano 7 przypadków próby przemytu wyrobów tytoniowych, trzech pacjentów wystąpiło do sądu wnioskując, że zakaz jest nielegalny, jednakże wnioski te zostały odrzucone. Analiza odnotowanych alarmów przeciwpożarowych nie ujawniła incydentów, które można byłoby powiązać z nielegalnym paleniem.

Pomimo różnych obaw, przekształcenie środowiska pełnego palaczy w otoczenie wolne od dymu tytoniowego, poszło płynnie dzięki szerokim przygotowaniom i faktowi, że zakaz ten dotyczył nie tylko pacjentów, ale i personelu medycznego. Przykład ten jest zachętą dla zwolenników wprowadzania całkowitego, a nie częściowego zakazu palenia w ośrodkach psychiatrycznych.

Na podst. „Impact of a total smoking ban in a high secure hospital” I.Cormac, S.Creasey, A. MacNeill, M. Ferriter, B. Huckstep, K.D’Silva The Psychiatrist (2010) 34: 413-417 w tłumaczeniu prof. Ł.Święcickiego