Choroby

Artykuły

Rodzaje zabiegów rehabilitacyjnych w MIZS


Rodzaje  zabiegów rehabilitacyjnych w MIZS

Nowoczesne leczenie chorób układu ruchu dzieci i młodzieży musi być kompleksowe, wymaga współdziałania ze strony pediatry reumatologa, lekarza rehabilitacji, ortopedy, zespołu rehabilitacyjnego oraz psychologa. Plan postępowania terapeutycznego powinien zostać opracowany indywidualnie dla każdego chorego, należy w nim uwzględnić stan chorego, prognozę przebiegu choroby, oraz szeroko pojęta rehabilitację- ruchową, psychiczną i społeczno- zawodową. W programie terapeutycznym należy uwzględnić indywidualne potrzeby i zainteresowania dziecka. Szczególnie trzeba dążyć do pozytywnego zaangażowania w proces leczniczy samego chorego.

Przed podjęciem decyzji o ropoczęciu leczenia, powinniśmy dokładnie zaplanować harmonogram zajęć dopasowując go do wieku dziecka i jego możliwości. W czasie leczenia modyfikacje powinny następowac sprawnie, w zależności od aktualnej oceny stanu chorego. Rehabilitacja to czynna forma lecznenia, konieczne jest pozytywne zaangazowanie pacjenta w leczenie usprawniające.

Podstawowym celem leczenia usprawniającego układu ruchu jest utrzymanie ruchu w zajętym przez chorobę stawie, Dalszym celem jest niedopuszczenie do trwałych dysfunkcji narządu ruchu, utrzymywanie siły mięśniowej oraz leczenie istniejących deformacji, a w przypadku trwałych dysfunkcji wyrobienie właściwych mechanizmów kompensacyjnych.

Rehabilitacja narządu ruchu obejmuje:
Kinezyterapię - leczenie ruchem, ćwiczenia czynne i bierne, z oporem i w odciążeniu.
Fizykoterapię - zastosowanie naturalnych lub sztucznych czynnników fizycznych, takich jak: ciepło, prądy elektryczne, laseroterapia, krioterapia energia mechaniczna i inne w celach leczniczych, a także terapię zajęciową.

  • Terapia ciepłem - Wpływa na skórę i tkankę podskórną, jest szczególnie użyteczna w przypadku schorzeń drobnych stawów rąk i stóp. Ultradźwięki poprawiają takżę metabolizm tkankowy i przyspieszają resorbcję wysięków., ale mogą być stosowane tylko po zakończeniu okresu wzrostu dziecka.
  • Krioterapia (terapia zimnem) - Powoduje odruchowy skurcz naczyń krwionośnych z opóźnionym, przedłużonym rozkurczem naczyń. Wpływa także na przekaźnictwo zwalniając przewodzenie powodu rozlużnienie napięcia mięśni i aparatu więzadłowego.. Zmniejsza aktywność kolagenazy, ograniczjac proces zapalny. Stosujemy krioterapię:
    Powierzchowną – okłady kostkami lodu i zimne okłady. Aerozole w o działaniu chłodzącym (chlorek metylu, florimetan) – po spryskaniu spastycznego mięśnia wykonujemy ćwiczenia rozciągające.
    Miejscową – wykonywaną strumieniem gazu o temperaturze -60-72 stopnie Celsjusza
  • Elektroterapia:
    1) Aparat TENS
    zmniejsza ból poprzez działanie na bramkę bólu.
    2) Jonoforeza – wprowadza przezskórnie leki przeciwzapalne, przeciwbólowe lub antybiotyki co pozwala uniknąćskutków ubocznych stosowania dosutnego leków
    3) Prądy interferencyjne – działają przeciwbólowo i stymulują napięcie mięśni.
  • Leczenie polem elektromagnetycznym Leczenie zmiennym polem magnetycznym daje dobre efekty przeciwzapalne, przeciwbólowe i uspokajające. Pole magnetyczne istotnie wpływa na metabolizm tkankowy, dzięki czemu przyspiesza gojenie ran i poprawia krążenie.
  • Ortezy
    • Kończyny górnej – najczęściej deformacja typu „butonierki” lub „łabędziej szyjki” – mają na celu zapobieganie deformacjom, izmniejszenie bólu.
    • Kończyny dolnej – wykonane z materiałów miękkich są wygodne, ale zapewniają słabszą kontrolę ruchu, zapobiegają przykurczom, ale osłabiają mięśnie okołostawowe.

W planowaniu leczenia usprawniającego należy uwzględnić:
– wiek dziecka
– początek zachorowania
– czas trawania choroby
– stopień uszkodzenia narządu ruchu
– przebieg i zaawansowanie choroby podstawowej
– powikłania ogólnoustrojowe
– lokalizację dysfunkcji
– możliwości kompensacji wewnętrznej i zewnętrznej
– ciągłość leczenia usprawniającego
– współpracę z psychologiem.

Leczenie rehabilitacyjne powinno się odbywać w specjalistycznych ośrodkach terapeutycznych dla dzieci i młodzieży. Powinno być wdrożone już w początkowym okresie choroby, najlepiej w formie zabawy.

Opracowanie: Dr med. Grażyna Spychałowicz-Broll, Dr med. Zbigniew Żuber